Ik automutileer nu inmiddels 3 jaar. Tot sinds kort heb ik de wonden en littekens kunnen verbergen. In eerste instantie werd er heftig op gereageerd, maar inmiddels is het duidelijk wat de achtergrond van de zelfbeschadiging is. Voornamelijk is het uit zelfbescherming, omdat ik soms aanvallen heb dat ik niet meer weet wat ik doe en dus tot alles, inclusief zelfmoord, in staat ben. Soms lukt het niet om mezelf uit deze staat te halen, dus ik heb ook al een aantal zelfmoordpogingen achter de rug. Daarentegen ben ik nu hard aan het werk om er weer bovenop te komen en het automutilatie te minderen. Wat voor mij wel redelijk is een alternatieven lijst. Dat wil zeggen: een lijst met allerlei dingen die je kunt doen in plaats van automutilatie. Dit kan van hardlopen, schoonmaken tot internetten zijn. Ik heb dan ook een lijst van anderhalf a-4tje. Op het moment dat ik me nog 'levend' voel dan werk ik mijn lijst al af. Het klinkt misschien idioot, maar het is bij mij enigszins verminderd. Ik zou zeggen: waag een poging en zoek hulp. Al die littekens van sneden tot aan het bot en al die hechtingen van top tot teen hoeven niet meer te worden. Er is een uitweg. Daar geloof ik zelf tenminste in. Ik ben nog lang niet zover, maar ik blijf doorvechten. Succes.

Mijn vriendin die bij me inwoont, snijdt, en deed dat al toen we mekaar leerden kennen. Het is niet makkelijk er mee om te gaan, en telkens ik uit huis ga, vraag ik me af wat ik ga aantreffen als ik weer thuis kom... Maar ik kan met zekerheid zeggen, dat er geen haar op m'n hoofd is, die eraan denkt om haar te laten staan in de kou, of haar minder graag te zien omdat ze snijdt... Nee, samen gaan we de strijd aan!

hallo iedereen,

mijn vriendin die snijdt zichzelf heel erg. ik maak me erg zorgen over haar, ze heeft ook zelfmoordneigingen. ik heb ook zo'n tijd gehad deze zomer, ik heb ongeveer 10 keer met het mes tegen mijn keel aangestaan en ook aan automulatie gedaan, gelukkig ben ik ervanaf gekomen, en ik hoop dat mijn vriendin er ook vanaf komt, maar zij zit er veel dieper doorheen. ik en nog een paar vriendinnen zijn al vaak naar de mentor geweest maar die zegt dat de moeder van dat meisje niet wil dat school iets doet en ze gaat naar een psychiator, maar dat helpt niet want het is de laatste tijd alleen maar erger geworden. ik hoop dat iemand het ooit kan oplossen.

groetjes wanhopig meisje

Ik snap wel waarom mensen het doen, je voelt je er machtig door. ik heb een vorm gedaan dat ik mezelf kneep. je denkt misschien dat dat niet zo'n pijn doet en niet zo erg is, maar ik kneep me toen zo hard dat mijn nagelafdrukken soms gewoon in mijn huid stonden. nu doe ik het niet meer maar ik heb het gedaan toen ik erg gepest werd en dat heeft heel lang geduurd.

Ik heb het ook gedaan, omdat het fijn voelt, je aandacht gaat naar de pijn die je voelt en die is minder erg dan de geestelijke pijn. Ik deed het altijd in mijn kamer, en was nooit blij, ik lag heel vaak in bed, was altijd aan het huilen, bleef vaak thuis en deed niks meer met mijn vriendinnen. Ik kon er met niemand over praten omdat ik me er voor schaamde. Ik ging wel naar een vertrouwenspersoon op school en naar een psygoloog maar ik vertelde niets. Toen mijn zus weer een keertje thuis kwam, raadde ze het opeens k weet ook niet hoe en ik kon alleen nog maar huilen. Eerst was het heel moeilijk en eng om erover te praten, maar uiteindelijk was het heel fijn. Zij had het zelf ook gedaan, dan is het een stuk makkelijker, en we hadden het samen aan onze moeder verteld. Ze waren allebei best wel geschrokken maar hadden en hebben wel heel veel begrip voor me. Ze hebben me geholpen om te stoppen. Het was wel heel erg moeilijk om de drang te weerstaan mar het is me uiteindelijk gelukt. Mijn kamer is geverfd en veranderd, dat heeft enorm geholpen omdat de sfeer is veranderd waarin ik mezelf sneed. Ook helpt dat ik altijd een elastiekje om mijn pols doe, en als de pijn of de drang te erg wordt ik aan het elastiekje trek en loslaat zodat ik wel de pijn heb maar niet de littekens. Ja de littekens, daar schaam ik me wel heel erg voor, maar ik heb nu altijd bandjes en heelveel armbandjes om. Ik had ook zelfmoordneigingen. Maar doordat ik nu met mijn familie erover kan praten zij mij helpen is alles zo goed als over. Dus durf te praten, al begin je anoniem op internet, het voelt fijn om je hart te luchten. Succes

ik weet hoe het is, het voelt zo dom dat je het doet maar ook zo goed, de lichmelijke pijn is veel beter dan de psychische pijn bij mij