ik snij me ook,
maar ik zoek al hulp..
ik weet niet wat ik moet doen,
met de pijn.
ik kan het niet op mijn hart laten rusten
daarom probeer ik die pijn te vergeten
en me te richten op mijn pijn in mn huid..

Fijn...!
Ik zit er echt mee..
maarja, dan doe ik domme dingen.
dat weet ik, maar het is verslavend.
ik kom er niet van af..
&tegelijk walg ik van mezelf.
ik wil je de liefde gevenn...

klopt, je komt er niet zomaar vanaf
ben ik achter gekomen.
ik probeer gewoon alles om te zetten in lichamelijke pijn! net als jij doet

het is zo kut!
vrienden van me doen dit en ik zelf ook,
ik heb 2 mensen beloofd dat ik het nooit meer ga doen! en dat werkt!
puur uit prioritijd..en ik ben ook nog niet zo ver! het help volgens mij alleen op het moment zelf..
ik wil jullie nu bijvoorbeeld zoo graag helpen!! het is egt erg als mensen zo moeten leiden..en het is niet nodig..het had niet zo ver mogen komen..
zoek alsjebliefd hulp! het maakt nie uit bij wie!

..

Poeh, soms denk ik.
Wat een drama, wat een gezeik.
Maarja.... op een zwak moment krijg je toch ook van die "depressieve" gevoelens.
Weet je, 5 jaar geleden sneed ik mezelf ook heel veel. Oh my god, wat was dat een fijn gevoel om te hebben. Maar die littekens, AFSCHUWELIJK! Niet om aan te zien gewoon.
Maarja goed, na een hoop drama op een gegeven moment zoveel drama dat de snee te groot en te diep was. Naar de dokter en hechten die handel. De dokter liet het er niet bij zitten en ik moest naar een psycholoog, rare vent overigens. Na daar een keer geweest te zijn, stuurde hij stuurde me door naar jeugdzorg. Nouja goed, daar had ik uiteraard geen zin in en mijn ouders zijn daar alléén naar toe geweest zonder mij. Mijn ouders zijn daar geweest en dat was het, nooit meer terug daar naartoe. Nou mooi! Daar ook weer vanaf.
De littekens vind ik afschuwelijk, dus probeerde ik het op andere manieren waar ik niet zoveel littekens aan over zou houden. Na enige tijd is het met heel veel moeite steeds minder geworden. Maar nu 1 probleem. Ik ben heel gelukkig, heb niets te klagen. Heb het erg naar me zin. Maarja... soms heb ik ineens zo'n stemmingsomslag. Echt een grafstemming om NIETS. En ohhhh men, ik zou mezelf dan wel helemaal open willen snijden. Maar die littekens. Walgelijk. En.... het heeft me ZO veel moeite gekost om het zelfbeschadigen te verminderen, dat ik nu niet ineens weer wil omslaan. Het probleem is alleen, als je het weer een keer doet... dan is het zooooo lekker dat je het weer wilt. En dat zie ik dus niet zo zitten!
Stom toch eigenlijk hè? Geen armoede, geen ziekte, goed leven, haast niets te klagen. En dan nog het verlangen hebben naar dit soort onzin. Snap jij het? Er zijn zo ontzettend veel mensen die het zoveel slechter hebben dan ik om wat voor reden dan ook. En ja, dan stel ik me zo ontzettend aan met al dit gezeik. Ik snap er zelf echt helemaal niets van hoor!
Iemand die er wel iets van begrijpt?

pijn is fijn, nou geloof me, er zit een kern van waarheid in...
ik doe mezelf pijn om de andere pijn weg te werken. alles wat ik voel, stop ik in het mes, ik wil er zo graag mee stoppen, en aan de andere kant ook niet...
wie wil er over praten?!

xxx

ik doe het nu al 5 jaar en ik kan er gwn niet afkomen ik probeer de littekens op alerlei manieren te verbergen maar soms ziet iemand het en dan word ik voor geestelijk gestoord aangezien ik kan nu niet meer naar het zwembad of gwn rondlopen in een t-shirt zonder bang te zijn dat iemand het ziet weet iemans mischien iets om er van af te komen??

Ik heb het ook heel lang gedaan. Ik was 12 toen het begon en nadat ik 19 ben geworden gebeurd het nog steeds wel eens, maar een stuk minder. Ik heb wel hulp gehad. Op de school waar ik toen zat ben ik toen ik finiaal doorbrak heel goed opgevangen en toen is er eindelijk wat gebeurd. Ik heb 3 jaar bij JZ gelopen en ga pas sinds dit schooljaar niet meer. Daar kreeg ik de diagnose Borderline. Prima. Ik had al een vaag vermoeden dat alleen maar bevestigd is. Op school weten ze het en houden ze me in de gaten, net als thuis. Eigenlijk over al wel.
De littekens... Ja... Blijft een hekelpunt. Maar het heeft mij gemaakt tot wie ik ben en ik draai er niet opheen. Ik draag gewoon shirtjes en geef ook gewoon antwoord erop. En ook eerlijk. Wat heeft het voor zin om er over te liegen? Kop in het zand steken helpt ook niet, wel? Maar goed. Ik heb er ook niet om gevraagd. Het is mij ook min of meer overkomen. Het was een manier om te overleven en erger te voorkomen, en dat is gelukt. Inmiddels ben ik 19 en twee zelfmoordpogingen rijker, maar ik leef nog en blij blij met wat ik heb. Degene die mij heeft opgevangen op school destijds heb ik nog steeds contact mee en heb ik ook heel erg dankbaar. Ik wil niet weten wat er gebeurd zou zijn als zij er niet was geweest...

Dus voor iedereen: weet dat je er niet voor gekozen hebt, maar blijf vooral ook inzien dat het uiteindelijk beter gaat. Je gaat gewoon een opleiding doen en je gaat er komen, dat weet ik zeker

zo als linda al zij bijna een half jaar trug
pijn is fijn.
ik was ooit heel agresief (of hoe je da ook schrijft beetje last van dyslektie)
en nu ni meer als ik boos ben ga ik geen anderen meer slaan op erger.
ik straf mezelf niet ik straf anderen alleen dan door me zelf te straffen, nee wacht ik spaar anderen door me zelf te straffen. en jane je moet je nix van die smeerlappen aan trekken laat ze lkkr voor wat ze zijn ( ni da dat veel is maar goed )
bye bye me

ik beschadig mezelf al vanaf klein kind,
ging altijd wat verder als een ander en was dan verbaast over het resultaat, ik raak weg, voel niets dan,
ik houdt echt niet van pijn hoor, maar ik voel er niets van,
zie alleen maar wazig en in trance lijkt wel.
2 jaar terug hebben ze me vertelt dat ik een dissociatieve stoornis heb en dat het daardoor komt dat ik het dan niet voel, dat ik als klein kind heb geleerd mijn gevoel uit te schakelen.

Ik voel me veel beter als ik gesneden heb, maar het werd steeds erger en ik ben bang voor dokters en toen heb ik geprobeert het niet meer te doen, dat is heel lang gelukt tot afgelopen donderdag, ik heb nu wonden die ook helemaal rood en dik worden maar durf niet naar de dokter maar woensdag mag ik naar mijn behandelaar, daar kan ik het vragen en mis hien is het dan wel weg.
heb wel veel littekens, durf niet te zwemmen en probeer het te bedekken, dat is wel erg warm en lastig.

ik doe het nu al 10 jaar en nog is het moeilijk om het niet te doen
het is een soort van verslaving
iedereen gaat er anders mee om
de meeste mensen denken van dat we aandacht willen maar die begrijpen het verkeerd
ik heb er verschillende soorten therapie voor gehad maar niks werkt
je moet het uit je zelf doen uiteindelijk maar ik weet hoe moeilijk het is
ik probeer ermee op te houden maar jah dat lukt me nog niet
ik doe het bijna iedere dag weer opnieuw en later denk van waar ben ik mee bezig
maar dan voel ik me veer depri en dan gebeurd het weer
maar dat hoort bij mij borderline
soms zie ik het leven niet meer zitten maar dan denk ik aan de mensen die om mij geven en dat zijn er maar 2
de rest heeft me in de steek gelaten omdat ik me zelf snij
en ik heb zoiets van laat ze lekker hun begrijpen het niet goed
en ze gaan er al van uit dat mensen die snijden gestoord zijn
mensen heel erg veel succes
groetjes cynthia

hallo

ik heb het zelf ook erg lang gedaan ik ben in groep 8 begonnen om dat ik veel gepest wert en buiten gesloten
er wert dag in daguit gezecht dat ik dom was en zo voort later gaa je twijflen en ga je het zelf ook denken
ik ben nu 2 jaar gestopt door steun van vrienden heb nooit bij de ggd of iets gezeten maar praten met vrienden helpt echt
dus mensen als je bang bent om naar zo iemand te gaan pareten met vrienden teknen of dichten help ook erg goed mocht dat idd echt niet helpen dan is er niks anders dan andre hulp zoeken ik lees veel op andre sitse en daar leer je een hoop van
maar alles komt goed ook al lijkt het van niet

dus mensen geef niet op je bent nooit alleen ook al lijkt het vaak van wel er zijn altijd mensen die om je geven

gr d