Rock the house
Jongerenraad Borsele. Als ik er zo over begin lijkt het al weer een eeuwigheid geleden. Voor degene die mij niet kennen en met de recente aanwas is dat goed mogelijk. Mijn naam is Ken Uiterwijk en ik heb vanaf het begin tot ongeveer half 2005 in de JRB gezeten. Zoals met de meeste is het begonnen met een enquête en een gesprekje. Met als vraag: Waarom? Wat ik precies heb geantwoord weet ik niet meer, maar voornamelijk om te zien of je iets kan veranderen en natuurlijk interesse. Uiteindelijk ben ik in de JRB en de WG Veiligheid terechtgekomen. Waarvan de meeste tijd toch wel in het laatste is gaan zitten.Vergaderen is het sleutelelement. Het is de "vorm" van communiceren en besluitvorming. Wat er ook gebeurt tijdens een vergadering verkondig en verdedig je mening kort, krachtig en duidelijk. Ik kan me herinneren dat de WG Veiligheid zich vaak heeft moeten verdedigen voor zijn ideeën en acties. Dit had voornamelijk als reden dat we de regels vrij ruim namen of in het geheel niet toepasten. Onze vastberadenheid heeft toch wel tot succesvolle projecten geleid. Zoals de posteracties, dehuus.nl, de Verkeersveiligheidsenquete en het Pestproject. Heeft dat allemaal geholpen? Ik zeg maar zo, als je er één kunt redden dan is het de moeite waard geweest.
Van de kampen en jaarafsluitingen kan ik niet zoveel melden. Ik heb de meeste gemist, omdat ik moest c.q. wilde werken. Probeer er zoveel mogelijk bij aanwezig te zijn. Het zijn de momenten om samenwerking en teambuilding te creëren.
Ik bekijk nog regelmatig de site van de JRB. Wat wellicht één van de grootste successen van de JRB is. Het is goed om te zien dat er meer evenementen en projecten uit de JRB rollen. De nieuwe aanwas is een mooie opleving en een goede invloed. Dit bewijst toch wel dat het nog steeds leeft. Ik mis nog regelmatig de verslagen van de JRB zelf. Zonder die verslagen krijg je af en toe wel eens het idee dat het een evenementenorgaan is in plaats van een adviesorgaan.
Aangezien het bovenstaande meer op een advies lijkt laat ik er nog één geven. Doe wat je doen kunt, maar doe niet te veel. Als je school, werk of toekomst er onder gaat lijden neem dan tijdig afstand.
En die afstand heb ik genomen. Inmiddels zit ik ruim 6 maanden in Japan. Het land van de rijzende zon. Die hier verrekte lang blijft steken, want het is al sinds begin mei boven de 25 graden. Waarbij de 30+ regelmatig wordt gehaald. Maar goed ik vermaak me aardig in Kyoto. Waar ik voorlopig ook nog wel even blijf. Ik heb een visa die geldig is tot maart 2009.
Japan heeft veel te bieden. Tempels en shrines. Tuinen en pretparken. Bergen en rivieren. Winkeltjes en giga-warenhuizen. Sport en spel. Het is een ideaal land voor een korte vakantie of om een nieuw leven op te bouwen. Alleen is het niet zo goedkoop. Daarom werk ik hier ook als Engels leraar. Wat me overigens goed bevalt. Daarmee erf je ook de befaamde Japanse werkdagen. Ik ga meestal 's ochtend om 9 uur de deur uit en kom pas tegen middernacht weer terug. Dan helpt het natuurlijk ook dat ik in Osaka werk. Wat een uur verderop ligt, maar dat deert niet. Ik doe het met veel plezier. Zeker als je ziet dat je leerlingen er nog wat van opsteken.
Mijn vrije tijd vul ik voornamelijk met sport. Ik ben regelmatig te vinden tussen de gewichten, wandelend in de bergen, crossend door de stad op mijn fiets en ik probeer het bowlen als sport te gaan oppakken. Overigens zie je hier nog vrij veel Nederland. Je struikelt over de Unilever producten en ik ben druk bezig een kaartje te bemachtigen voor het Within Temptation optreden in oktober.
O ja de titel. "Rock the house". Zie link dat verduidelijkt het een en ander. http://photos1.blogger.com/blogger/5651/1988/1600/Bewerkt-018.1.jpg
Ik heb jullie nu wel genoeg verveeld. Ik pleur zo af en toe nog eens wat op mijn blog. http://keninjapan.blogspot.com
Nog een wijze boodschap als afsluiting: "Live your life to the fullest".
Groetjes,
Ken.