Sinterklaas in Moldavië
Dit weblogbericht is 5 december 2006 geschreven door Johnny die voor 12 dagen naar Moldavië is voor een project van de Nationale Jeugdraad om daar ervaringen uit te wisselen over de samenwerking van jongerenorganisaties met de overheid in verschillende landen in Oost-Europa.Dinsdag 5 december 2006 in Chisinau. De telefoon gaat in de hotelkamer met de mededeling dat over een half uur het water zal worden afgesloten. Gerard gaat snel naar de badkamer om nog even te douchen, waar hij er achter komt dat er al geen water meer is. Het water is pas na de middagpauze weer terug, en gedurende de dag valt de stroom nog 3 keer uit.
Intussen spookt er een vraag door m'n hoofd, is er een verschil tussen een mongool en iemand die voortdurend een mongool speelt? Ik denk het niet.
Vandaag begonnen we met de eerste twee letters van de SWOT-analyse; het vinden van de 'strengths' en 'weaknesses' van de verschillende jongerenorganisaties die we allemaal vertegenwoordigen.
De avond was een nationale culturele avond, en op 5 december zijn dat natuurlijk de Nederlanders die Sinterklaasfeest vieren. Ik had mezelf al voorbereid met een juten zak, enkele kilo's pepernoten, taai-taai, chocolademunten en ander strooigoed, de andere Nederlanders hadden ook hun deel gedaan om er zo een onvergetelijk Sinterklaasfeest van te maken.
Op de terugweg van het restaurant heb ik samen met Saskia nog wat bomen verminkt om zo een roe van takken te kunnen maken.
Mijn kamergenoot Rogier mocht zich voor het eerst in zijn leven Sinterklaas noemen, na een toga van handdoeken te hebben gemaakt en met Pritt watjes op zijn wenkbrauwen te hebben geplakt was hij niet meer van echt onderscheiden.
Beneden in de garage werd er een presentatie gehouden over het Sinterklaasfeest die werd afgesloten met het leren zingen van het liedje 'Sinterklaas kapoentje', na een paar keer luidkeels zingen verscheen opeens Sinterklaas met twee pieten in het deurgat met strooigoed, en natuurlijk een grote zak vol cadeautjes.
Iedereen mocht om de beurt bij Sinterklaas op schoot komen waarbij hij in het grote blauwe boek keek wat die persoon de laatste tijd allemaal heeft uitgespookt en het gedicht van hun geheime vriend werd voorgelezen waarna ze een cadeautje uit de zak mochten pakken.
Er waren wel een paar stoute kinderen bij die wat klappen met de roe kregen, maar gelukkig hoefde niemand in de zak mee naar Spanje.
Hotelmanager Svetlana had inmiddels een hele karaoke-installatie opgebouwd en zong samen met de Georgiërs luidkeels allerlei Russische liedjes waarvan de teksten in een voor mij onleesbaar alfabet op het scherm verschenen.
Om iets over middernacht kwam er opeens een mevrouw in een pyjama met een aangestoken sigaret naar beneden om te klagen over het geluidsniveau. Natuurlijk werd er wel even geprobeerd om het wat stiller te doen, maar uiteindelijk lukte dat natuurlijk weer niet. Dat is ook de reden waarom we het hele hotel hadden afgehuurd, er hoorden helemaal geen andere gasten te zijn.