De ultieme grote-stad-ervaring
Aankomende zaterdag vertrek ik voor een paar dagen naar Brussel naar het Youth Takes The Floor evenement waarbij jongeren uit heel Europa samenkomen om input te geven over het Europees jeugdbeleid.Maar voordat ik naar België ga moest ik deze maandag een veel langere reis maken, het hoofdkantoor van de Nationale Jeugdraad in Utrecht. Utrecht is vanaf hier nog verder weg dan Brussel, maar met de trein ben je er zo.
Het eerste stuk van de heenweg was vrij relaxt. Ik probeerde de teksten die in het raam waren gekrast te ontcijferen, het leek alsof er "TAFE" stond, waarschijnlijk gekrast door iemand die niet weet dat het woord "teef" gewoon de Nederlandse woord is en "bitch" de Engelse variant. Daaronder stond iets met viltstift gekrabbeld, eerst leek het alsof er "Katrien" stond, maar na wat langer kijken leek het toch meer op "kuttrein".
Naarmate de trein zich verder van de gemeente Borsele verwijderde werd de lucht steeds donkerder. Net op het moment dat ik dacht "Wat is het hier lelijk" riep de stem door de luidspreker dat we het station Kruiningen/Yerseke naderden.
Buiten lag er nog wat sneeuw te smelten van afgelopen vrijdag, iets wat wij hier niet hebben gehad. Het moet best wel veel zijn geweest als het na drie dagen nog niet allemaal weg is.
Net na zonsondergang kwam de trein aan in Utrecht. Toen ik eenmaal het station uit was verbaasde me ik er over hoe rustig het eigenlijk was, het leek niet echt de indruk van een grote drukke stad.
Toen ik eenmaal een in een bus zat die de goede richting uit ging kwam de grote-stad-ervaring toch eindelijk een beetje te komen. De bus hobbelde schokkend door de stad terwijl de chauffeur er op los toeterde naar fietsers die weer gingen schelden naar de bus.
Pas echt interessant werd het toen een nieuwe passagier instapte die het niet eens was met de buschauffeur over het aantal afgestempelde strippen. Hij begon zich hardop af te vragen of de buschauffeur misschien een probleem had, en of hij dom was. Ik zag nergens een bordje waar op stond dat je achter de lijn moest blijven en niet met de chauffeur mag praten, dus dat zal er wel bij horen.
Eenmaal afgezet in de buurt van waar ik moest zijn was het tijd voor het gebruikelijke verdwaalmoment. Na wat ronddwalen in de straten kwam ik er eindelijk achter hoe ik de kaart moest houden en vond ik de straat waar ik moest zijn. Natuurlijk is het niet zomaar een straat, maar een hele lange en brede waardoor het uitzoeken van hoe de nummers lopen ook nog een hele opgave was. Achteraf gezien was het hartstikke makkelijk.
Ik was niet eens heel erg te laat.
Het was wel interessant om eens te kijken bij de Nationale Jeugdraad. Tijdens de bijeenkomst kregen we een ongelofelijke stortvloed aan informatie over zo'n beetje alles wat met jongeren in Europa te maken heeft gehad de afgelopen 5 jaar. Natuurlijk kregen we ook nog genoeg papierwerk mee naar huis om ons de komende week mee te vermaken en mijn e-mailbox zal de komende dagen ook nog het nodige materiaal mogen ontvangen.
Na de bespreking over de reis naar Brussel was er nog een vergadering van de werkgroep Europa. Omdat het nog geen tijd was voor mij om te gaan en ik ook wel eens wilde zien hoe dat er daar aan toe gaat bleef ik nog voor het eerste deel.
Vooral indrukwekkend was hoe makkelijk er nieuwe mensen werden binnengehaald. De voorzitter was daar dan ook wel erg fanatiek in, toen ik nog geen 5 minuten binnen was had hij mij al doen beloven dat ik ook bij de jongerenraad Borsele zou vragen of er iemand interesse heeft.
De werkgroep Europa doet wel een aantal leuke dingen, er werd een soort Jongerenraad On Tour, maar dan naar middelbare scholen, besproken. Er waren ook weer een heleboel uitnodigingen voor workshops en conferenties door heel Europa te verdelen. Als ik de tijd je van reizen houdt en veel tijd over hebt is dit echt iets voor jou.
Als je wat minder van reizen houdt en minder tijd overhebt kun je ook altijd nog terecht bij de jongerenraad Borsele.
Van de vergadertechnieken was ik niet erg onder de indruk. Na jarenlang oefenen en diverse workshops is de jongerenraad Borsele gewoon ongelofelijk goed geworden in vergaderen en notuleren.
En toen was het al weer tijd om terug te gaan.
Op de terugweg werd de grote-stads-ervaring pas echt compleet. Op straat liep waren er 3 stoere jongens waarvan er eentje een soort van brul gaf en een schijnbeweging met zijn voet maakte alsof hij indruk op me probeerde te maken of zoiets. Ik denk dat hij later voetbalhooligan wilde worden en nu al vast aan het oefenen was.
Het hoogtepunt van deze trip kwam echter pas op het perron. Terwijl ik op weg was naar een ander spoor, omdat de trein was vertraagd werd ik aangesproken door een man die 1,50 euro nodig had om ergens te kunnen overnachten. Vroeger waren ze nog tevreden een paar cent, tegenwoordig vragen ze gewoon een minimumbedrag dat moet worden betaald om van hun gezeur af te komen. Zou de heroïneprijs misschien de afgelopen tijd ook gestegen zijn?
Nadat ik de bedelaar had afgewimpeld mompelde hij nog iets wat vast niet zo aardig was en liep weg op zoek naar een minder gierig persoon.
In de verte loeide een sirene. Hoewel mijn bezoek nog geen 4 uur duurde was de grote-stad-ervaring helemaal compleet. Als bonus kwam de trein ook nog eens 10 minuten te laat waardoor ik iedere aansluiting daarna miste en uiteindelijk, na 4 uur reizen, met de laatste trein, toch nog thuis kwam.