Rennen in Utrecht
Dit weblogbericht gaat over De dag van de jongerenraden in Utrecht op 17 december 2005Vandaag was het dan zover, de jaarlijkse dag van de jongerenraden was weer aangebroken. Vorig jaar had ik me verslapen, eigenlijk was ik het helmaal vergeten. Dus dit keer was ik vastbesloten om het wel te halen.
Dat het gisterenavond 2nd influenZ was betekende dat niemand echt de tijd heeft gehad om lang te kunnen slapen. Wanneer het om 23:00 uur voorbij is moet er namelijk nog een heleboel gebeuren. Ik was nog vrij vroeg weg gegaan en kon om 2:00 uur al naar bed.
Na een paar uurtjes slapen was ik al weer bijna te laat om te worden opgepikt door Pascal. Ik had spijt dat ik had gezegd dat hij moest doorrijden als ik er niet op tijd stond. In minder dan 20 minuten moest ik mijn spullen pakken, aankleden, eten, tanden poetsen, en naar de rand van het dorp fietsen.
Uiteindelijk stond ik daar ruim 2 minuten van tevoren en moest nog een kwartier wachten om dat Pascal zelf vertraagd was. Hij had er geen rekening mee gehouden dat zijn ruiten zouden kunnen zijn bevroren.
We waren ruim op tijd op het station in Goes, kaartjes kopen was geen probleem en inmiddels was Wilfred ook gearriveerd.
Niemand van ons had een routebeschrijving bij zich, maar gelukkig zat Arno ook al ergens in de trein en kwamen we hem in Roosendaal op het perron tegen. Inmiddels was het ook aan het sneeuwen.
Op het station in Utrecht sloeg de chaos pas echt toe, niemand leek te weten waar we precies naartoe moesten. Er zou iemand voor ons staan bij het grote vertrekbord, maar die was blijkbaar al weg. Gelukkig werden we gered door de vertegenwoordigers van een andere jongerenraad die ook net waren aangekomen en wel de weg wisten.
De dag van de jongerenraden 2005 werd gehouden in een schoolgebouw. We vroegen ons af wanneer iedereen zou komen. Het bleek dat er dit jaar maar 22 mensen van alle jongerenraden in Nederland waren, dat was best een teleurstelling. Ik zelf had op meer richting de 150 mensen verwacht.
Omdat er zo weinig mensen waren was het hele programma omgegooid. Nu was er slechts de keuze tussen twee workshops; ééntje over het maken van een begroting en ééntje over fondsenwerving.
Ik besloot naar de workshop over fondsenwerving te gaan, niet dat ik daar in de werkgroep PR veel mee te maken heb, maar begrotingen maken we ook niet. Ik was de enige jongere uit de gemeente Borsele die naar deze workshop ging. Arno, de begeleider van de jongerenraad Borsele was er ook bij. Hij maakte veel indruk tijdens de workshop omdat hij de enige was die ervaring had met fondsen werven.
Na de workshops was er nog een korte pauze waarna we met "theatersport" begonnen. Inmiddels is dat voor mij niet nieuw meer. Overal waar ik kom doen ze dat tegenwoordig. De gebruikelijke spelletjes om namen te leren onthouden en het ijs tussen de mensen te breken werden er dan ook weer bijgehaald. Naarmate je meer conferenties bezoekt worden ze steeds meer hetzelfde.
In dit geval ontging het nut me een beetje. Waarom zou je aan het einde van de dag nog namen moeten leren? De groep waarin ik zat zal toch nooit meer samenkomen, ik zal een aantal van de mensen later weer ontmoeten, maar dan heb je nog steeds niets aan het groepsgevoel dat vandaag werd gekweekt.
Één jongen had al snel door dat het niks voor hem was en besloot zelf weg te gaan. Hoewel het inderdaad vrij nutteloos was ben ik gebleven, het was namelijk wel leuk.
Na de theatersport was het weer tijd voor wat afsluitende woorden van de organisatie. Ik had het zo geregeld dat ik ook nog wat mocht vertellen over de jongerenraad Borsele, er was veel te weinig tijd om te vertellen wat we allemaal wel niet deden, en welke dingen wel, en welke niet goed lopen. Maar ze leken gelukkig wel onder de indruk.
En toen was de dag al weer voorbij, er was nog een "borrel" waarbij we nog even kort de kans hadden om met andere mensen te praten. We kregen een uitnodiging om in 2006 een uitgebreidere presentatie te houden over ons en om een artikel te schijven voor de FJN-nieuwsbrief.
Maar Jeanine en Wilfred wilden niet te laat thuis zijn, dus moesten we proberen de trein te halen, of nog bijna een uur wachten. Het enige probleem was dat die trein over ongeveer 10 minuten al op het station vertrok. We renden door de straten van Utrecht. Er was heel weinig tijd, ik betwijfelde of we het zouden halen. Als we de trein nu zouden missen, na al ons harde rennen zou ik pas echt pissig zijn. Gelukkig kwam de trein net aanrijden toen we hijgend het op het perron op kwamen, we hadden het precies gehaald, het rennen was niet voor niets geweest.
!